เมื่อคืนเห้วุดโทรมาหากรูตอน 4 ทุ่ม

 

กรูก็นั่งอ่านพ.ร.บ.แรงงานสัมพันธ์ฯอยู่ (อ่านมา 3 วันแล้วยังไม่จบเลยกรู -_-")

 

เห้วุดบอกว่าพุ่งนี้ส่งตัวน้องเข้าฝึกงานที่อัยการูงสุดช่วยไปเป็นเพื่อนหน่อย

 

เพราะเห้เป้แม่งแมร่งก็ดันไปอยู่ที่เนฯใหญ่ซะแล้ว

 

กรูก็โอเคไม่มีปัญหา ส่งตัวน้องฝึกงานเส็ดจะได้ไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดศาลอาญาต่อ

 

รู้สึกว่าหน้าตาน้องๆแต่ละคนปีนี้แมร่งเคียดๆกันยังไงไม่รุว่ะ

 

กรูก็บอกว่าไม่ต้องซีเรียส เหมือนมาพักผ่อนน้อง รั่วได้รั่วโลด!

 

ที่สำคัญพวกเด็กฝึกงานกองแขวง 1/1 ตอนนี้ไม่มีพี่เอิร์ทอยู่คอยสอนพวกเด็กฝึกงานแล้วสิ

 

แล้วใครจะมาสอนงาน + อะไรรั่วๆให้เด็กวะนี่

 

สงสารเด็กกองแขวง 1/1 ยังไงไม่รุว่ะปีนี้ รู้สึกได้เลยว่าฝึกงานรุ่นกรูโชคดีสุด

 

นึกถึงบรรยากาศเก่าๆว่ะ

 

ต้องตื่นแต่เช้า นั่งรถเมล์สาย 38 มาฝึกงานแต่ 8 โมง

 

ตอนเช้าก็แดกส์ข้าวใต้ตึกอัยการนั่งปล่อยมุขกันใต้ตึกสักพัก

 

แดกส์เส็ดปุ๊ปขึ้นไปนั่งรั่วกันต่อข้างบน เห้วุดก็ปล่อยมุขกะเห้เป้อยู่ 2 ตัว

 

ส่วนกรูก็นั่งขำโคเวอร์ให้

 

ถามจริงว่าเสียงหัวเราะกรูแม่งจี้ขนาดนั้นเลยหรอวะ -_-" (แต่ก็พอรู้ตัวอยู่)

 

ตอนกลางวันก็ออกไปแดกส์ข้าวกันตั้งแต่ 11โมงครึ่ง

 

แดกส์เส็ดไปตีปิงปองย่อยอาหารที่ศาลแพ่งชั้น 5 อีก เจริญชิบหอย

 

กว่าจะเข้างานก็ บ่ายโมงครึ่ง

 

ตอนบ่ายก็นั่งรั่วต่อในห้อง กรูก็นั่งขำจนขากรรไกรแทบค้างทุกวัน

 

เย็นเลิกงานเส็ดไปตีปิงปองต่อที่อัยการชั้น 6 เล่นกันยัน 6 โมงเย็น

 

ซึ่งปัจจุบันกรูยังสงสัยอยู่เลยว่า "กรูมาฝึกงานหรือมานั่งขำผ่อนคลายอารมวะนี่?"

 

ชีวิตตอนฝึกงานเป็นหยั่งงี้ทุกวันเกือบ 2 เดือน

 

เป็นช่วงชีวิตที่มีความสุขที่สุดของกรูช่วงหนึ่งเลยว่ะ

 

คิดถึงความสุขนั้นอีก อยากย้อนเวลากลับไปฝึกงานอีก

 

แต่มันเป็นไปไม่ได้แล้วว่ะ ทั้งที่กรูอยากกลับไปแทบขาดใจ

 

ดีใจมากว่ะที่ได้รู้จักพวกเมิง แม้จะเพิ่งสนิทกันได้แค่ปีกว่า

 

ทั้งที่ตอนแรกกรูเข้ารามฯมาโดยหวังจะเป็นหมาป่าเดียวดาย

 

ไม่ต้องการรู้จักใครหรือสนิทกับใครทั้งนั้น

 

เพราะตอนแรกกรูก็ค่อนข้างแอนตี้สังคมในมหาลัย

 

แต่สุดท้ายโชคชะตาก็พามารู้จักพวกเมิงจนได้ ทั้งที่ไม่น่าจะมีจุดเกาะเกี่ยวอะไรกัน

 

กรูรู้จักไอ้วุดตอนปี 3 จำได้ว่าตอนนั้นแข่งตอบปัญหากฎหมาย แล้วเมิงใช้ประมวลเล่นเดียวกับกรู

 

ส่วนเห้เป้กรูเพิ่งคุยกับมันครั้งแรกตอนซัมเมอร์ปี 3

 

ตอนนั้นกรูคุยกับมันหลังสอบกฎหมายการคลังเส็ด แทบบ้า

 

เห้เป้ออกมาจากห้องสอบเวลาเดียวกับกรู ทั้งที่ห้องสอบนั้นคนสอบเป็นพัน

 

แม่งก็ทักกรูว่า "สอบเป็นไงมั่งทำได้มั้ย"

 

ดีใจเว๊ยมีคนทักกรูด้วย -_-" กรูก็ตอบไปตามมารยาท

 

กรูดูบุคลิกแมร่งแล้วท่าทางเพี้ยนๆรั่วๆเว๊ยหมอนี่

 

สุดท้ายกรูก็คิดไม่ผิดจริงๆด้วยว่ะ -_-" รู้ได้หลังจากที่มาอยู่กองเดียวกันตอนฝึกงาน

 

กลับมาเข้าเรื่องวันนี้ต่อ

 

วันนี้ตอนกลางวันหลังจากแดกส์ข้าวที่โรงอาหารศาลยุติฯ

 

  กรูก็แวะเข้าร้านหนังสือที่ศาลอาญา

 

กรูก็ชี้หนังสือเล่มนึงให้เห้วุดดู

 

หนังสือกฎหมายตั๋วเงินของ'จารย์สหธน รัตนไพจิตร เล่มละ 320

 

บอกว่าเนี่ยถ้าใครซื้อเล่มนี้ให้กรูนะกรูรักตายห่าเลย

 

 เห้วุดก็บอกว่า"งั้นมึงคงได้เกียดกรูแล้วล่ะ ไอ้สาด"กรูก็นั่งฮาอยู่ข้างใน

 

พอขึ้นมาจากร้านหนังสือกรูก็แวะเข้าห้องน้ำก่อนเข้าห้องสมุด

 

พอเข้ามาในห้องสมุดแล้วเจอแต่กระเป๋าเห้วุดวางตั้งอยู่

 

แต่ไม่รู้ตัวแม่งหายไปไหน

 

กรูก็คิดว่าแมร่งคงออกไปโทรสับคุยกะหวานมั้ง

 

กรูก็นั่งอ่านแรงงานสัมพันธ์ของกรูต่อ

 

สัก 10 นาที เห้วุดก็ขึ้นมา

 

ถือถุงของสำนักพิมพ์วิญญูชนมาด้วย แล้วมันก็ควักหนังสือในถุงมาให้ดู

 

เช็ด! หนังสืองจารย์สหธนนี่หว่า

 

กรูก็ถามว่า เมิงอ่านหรอวะ???

 

แมร่งก็บอก "เออกรูอ่าน ซื้อมาเยี่ยวรดหัวใจมึง"

 

กรูก็เออมันคงสนใจหนังสือที่กรูแนะนำซื้อมาอ่าน

 

แล้วมันก็ยื่นให้กรู บอกว่า

 

"อ่ะกรูให้มึง"

 

กรูตกใจเหี้ยๆ งงมากๆ

 

กรูก็ถามว่า"เฮ้ยแล้วเมิงให้กรูทำไม"

 

วันเกิดมึงไงเมื่อต้นปีกรูยังไม่ได้ให้ของขวัญมึงเลย

 

"มันนานมากแล้วนะเว้ย จนกรูลืมไปแล้ว"

 

"เออน่ามึงเอาไปเหอะ กรูคิดจะซื้อให้มึงตั้งนานแล้ว แต่ไม่รู้จะซื้อเล่มไหนให้เมิงมึงมีเกือบหมดแล้ว"

 

ตอนนั้นกรูทำอะไรไม่ถูกเลยว่ะ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเจอเหตุการณ์หยั่งงี้มาก่อนในชีวิต

 

ไม่เคยอยู่ในความคาดหมายกรูเลยแม้แต่นิดเดียวจากใจจริง

 

มันเป็นอะไรที่เซอไพร้ส์มาก พึ่งรู้ความรู้สึกของคนที่ถูกทำอะไรเซอไพร้ส์ๆแบบนี้

 

ใจนึงก็ดีใจ แต่อีกใจนึงก็เกรงใจแบบทำอะไรไม่ถูก

 

(กรูไม่ได้สร้างภาพนะโว้ย)

 

อยากบอกว่าดีใจมากที่มีคนให้ของขวัญวันเกิดกรู

 

เพราะของขวัญวันเกิดที่กรูเคยได้จากเพื่อนต้องย้อนไปตั้งแต่กรูอยู่ม.3 นู่น

 

7 ปีมาแล้วที่กรูไม่ได้ของขวัญวันเกิดจากเพื่อน

 

ขอบใจสำหรับหนังสือเล่มนี้ว่ะ กรูไม่มีวันลืมน้ำใจเมิงเลย

 

สุดท้ายนี้

 

ถ้ามีฎีกาเก็งตัวไหนไม่ต้องห่วง เรียนไปด้วยกันกรูก็อยากให้ผ่านพร้อมๆกันอีก ทั้งมึงและไอ้เป้

 

แม้ตอนรับปริญญาจะไม่ได้รับพร้อมกัน 3 คน

 

แต่ตอนรับเนฯกรูอยากให้รับพร้อมกันทั้ง 3 คนว่ะ

 

อย่างน้อยย้อนเวลากลับไปตอนฝึกงานไม่ได้

 

แต่ขอย้อนเวลากลับไปแก้ไขในตอนรับปริญญาที่เห้เป้รับปริญญาไม่ทัน

 

เป็นรับเนฯพร้อมๆกันแทนแล้วกันนะโว้ย!!!

 

ป.ล. ห้ามแอบเข้ามาอ่านใน my เป๊ซกรูเพราะ...

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

!!!กรูเขิล!!!