วันนี้เป็นวันที่กรูปลาบปลื้มที่สุดในชีวิตวันหนึ่งของกรู

วันนี้กรูไปนั่งอ่านหนังสือที่ห้องสมุดศาลอาญาตั้งแต่ 11 โมง

กรูก็นั่งอ่านเรื่อยมาจนถึงราวๆ 4 โมง 10

กรูออกจากห้องสมุดไปรอลิฟท์เพื่อลงไปชั้น 1 เพื่อไปเรียนเนฯภาคค่ำที่ศาลแพ่ง

กรูก็ยืนรอลิฟท์อยู่ ลิฟท์แม่งอยู่ชั้น 13 ไม่ลงมาซะที

กรูก็ชักหงุดหงิด ใครแม่งทำห่าอะไรอยู่ข้างบนวะ

พอลิฟท์ลงมาที่ชั้น 10 ที่กรูยืนอยู่ประตูลิฟท์ก็เปิดออก...

ครืดดด...(โคดSiFiเลยว่ะ)

กรูถึงกับยืนอึ้งแดก!อยู่หน้าลิฟท์

บุคคลผู้เป็นนักกฎหมายในดวงใจของกรูมาตลอดเวลานับแต่กรูย่างก้าวเข้ามาเรียนนิติ

"อาจารย์จรัญ ภักดีธนากุล"

นิติศาสตร์บัณฑิตเกียรตินิยมอัดับ 1 จุฬาฯ

ที่ 1 เนติบัณฑิตไทยสมัย 25

B.A. Cambridge

เนติบัณฑิตอังกฤษสำนัก Gray Inn

ปัจจุบันเลขาธิการประธานศาลฎีกา

นักกฎหมาย 1 ใน 2 คนที่เป็นต้นแบบของกรู

(อีกคนนึงคือพ่อกรูเอง)

อ.จรัญเป็นนักกฎหมายที่กรูอยากเจอตัวจริงมากที่สุด

แต่ท่านไม่ได้สอนที่ราม

และเมื่อตอนเรียนเนฯเทอมที่แล้วกรูไปนั่งเรียนที่เนฯใหญ่อาทิตย์สุดท้าย

กะว่าขอเจออาจารย์จรัญตัวจริงสักครั้งไกลๆก็ยังดี

แต่แล้วกรูก็ไม่เจอเพราะอาจารย์ท่านปิดคอร์สไปก่อนแล้ว

ตอนนั้นกรูยังพูดกับไอ้วุดอยู่เลยว่าคงไม่มีวาสนาได้เจออาจารย์จรัญ

ตอนอ.จรัญออกมาแถลงการณ์ของ 3 ศาลกู้วิกฤตชาติ

กรูไม่มีพลาดแม้แต่ฉ้อตเดียว

อาจารย์จรัญเท่ห์มากๆ เท่ห์แบบไม่ไหวแล้ว!!!

บุคลิกของอาจารย์ แสงออร่าจากตัวอาจารย์

ไม่ใช่ระดับที่บุคคลธรรมดาทั่วไปจะมีได้

หลังจากที่กรูสิ้นหวังไปแล้วว่าคงไม่มีบุญวาสนา

พอมาถึงวันนี้เหมือนกับวาสนาได้เล่นตลกกับกรู

กรูเข้าไปในลิฟท์

ยืนหันหน้าเข้าหาอาจารย์ แต่อาจารย์ไม่ได้สังเกตกรู

อาจารย์ท่านคุยกับผู้พิพากษาอีกคนหนึ่งอยู่

กรูยืนตัวแข็งเด่กอดตัวบทไว้ในอกแน่น

กรูอยากหวัดดีอาจารย์ อยากบอกกับอาจารย์เหลือเกิน

ว่าอาจารย์คือนักกฎหมายในดวงใจกรู

กรูตัดสินใจว่าจะทำ!

(แต่รอให้ออกจากลิฟท์ก่อนนะ)

ในที่สุดลิฟท์ก็ลงมาถึงชั้นล่างบัลดลประตูก็เปิดออก

กรูเดินออกมาจากลิฟท์ก่อน

อาจารย์จรัญเดินตามหลังออกมายังคุยกับผู้พิพากษาท่านนั้นเหมือนเดิม

กรูพยายามสงบจิตใจ กรูตัดสินใจไปแล้วว่าจะยกมือไหว้อาจารย์

ยกมือไหว้ฮีโร่ในดวงใจของกรู

ในที่สุดกรูก็ทำได้!

"สวัสดีครับอาจารย์จรัญ"

อ.จรัญหันหน้ามาแล้วรับไหว้กรู "สวัสดีครับ"

"อาจารย์ครับขอลายเซ็นต์หน่อยได้ไหมครับ"

อาจารย์ก็ยิ้มแล้วก็บอกว่า "โอ่ย อาจารย์ไม่ใช่ดารามาขอลายเซ็นต์ทำไม"

กรูก็ผิดหวัง T_T

อาจารย์ก็ถามว่า "เป็นไงตอนนี้อยู่ที่ไหนแล้วล่ะ"

กรูก็คลายควมผิดหวังลงหน่อย "ตอนนี้เรียนเนฯอยู่ที่ศาลแพ่งครับ"

"ดีๆ เก็บได้กี่ตัวแล้วตอนนี้"

"เก็บของเทอมที่แล้วไป 2 ขาแล้วครับ ผมไปลงของเทอม 2 ก่อน เหลือเทอมนี้อีก 2 ขาครับอาจารย์"

ทันใดนั้นจิตใจของกรูก็แทบสิ้นสติ

อาจารย์จรัญเอามือทั้ง 2 ข้างของอาจารย์จับที่ท่อนแขนกรูไว้

"ดี ตั้งใจเรียนเข้านะ เอาเนฯให้ได้ แล้วไปต่อเมืองนอกนะ"

กรูไม่นึกไม่ฝันว่ากรูจะมีบุญวาสนาถึงขนาดที่มือของคนที่เป็นฮีโร่ในดวงใจของกรูตลอดมาจับมือกรูไว้

แม้เสียงพูดของอาจารย์จะแผ่วเบาและดูแหบแห้งไปบ้าง

แต่น้ำเสียงนั้นเป็นสิ่งที่กรูสัมผัสได้ว่าอาจารย์จรัญพูดออกมาจากใจจริงของท่าน

และด้วยความปารถนาดีที่อาจารย์มีต่อลูกศิษย์

น้ำตากรูแทบไหลออกมาจากเบ้าตาด้วยความปลาบลื้มที่กรูไม่เคยรู้สึกมาก่อนในชีวิต

กรูพูดอะไรไม่ออก กรูอยากบอกความรู้สึกของกรูที่มีต่ออาจารย์

คำพูดที่กรูอยากบอกอาจารย์ที่สุด คำพูดที่กรูตัดสินใจในลิฟท์แล้วว่ากรูจะพูด

"อะ..อาจารย์ครับ"

อาจารย์จรัญก็เหมือนรออยู่ว่ากรูจะพูดอะไรสักอย่างหนึ่ง

 

 

"อาจารย์เป็นนักกฎหมายในดวงใจของผมนะครับ"

 

 

อาจารย์ก็ยิ้มแล้วก็บอกว่า "ตั้งใจเรียนนะ"

กรูก็ยกมือไหว้ลาอาจารย์แล้วอาจารย์ก็เดินลับสายตากรูไป

วันนี้กรูรู้แล้วว่า

"กรูเองก็เป็นคนที่มีบุญวาสนาอยู่บ้างเหมือนกันโว้ยยยยยยยยยยย"

 

 

ป.ล. ขอให้อาจารย์จรัญมีสุขภาพที่แข็งแรงสมบูรณ์และอยู่เป็นบุคคลากรที่ทรงคุณค่าแก่วงการกฎหมายไทยตลอดไปนะครับ ลูกศิษย์(ที่ไม่มีบุญวาสนาได้ฟังอาจารย์สอน)คนนี้เคารพรักอาจารย์ตลอดไปจนกว่าชีวิตจะหาไม่ครับ.